Αφιέρωμα, Οχυρό Εμπέν Εμαέλ

Μια και από αύριο μπαίνουμε σε φάση WW II και πολύ γουστάρω, είπα να κάνω ένα μικρό αφιέρωμα σε μία από τις πιο τολμηρές επιθέσεις που έγιναν ποτέ, την επίθεση στο οχυρό Εμπέν Εμαέλ στο Βέλγιο. Κατά τη διάρκεια αυτής της φάση ίσως ακολουθήσουν και άλλα.

Την 10η Μαΐου 1940 στις 05:25 το πρωί ο γερμανικός στρατός, με διαταγή του Χίτλερ, βάζει σε λειτουργία το επιχειρησιακό σχέδιο γνωστό και σαν «Κίτρινο σχέδιο». Αντικειμενικός σκοπός αυτού είναι η εισβολή του στρατού στις Κάτω Χώρες (Βέλγιο, Ολλανδία) ώστε να υπερκεράσει την περίφημη «Γραμμή Μαζινό» η οποία ήταν μια σειρά τσιμεντένιων οχυρών που κάλυπταν τα ΒΑ σύνορα της Γαλλίας με τη Γερμανία.

Επιχειρησιακά σχέδια

Γερμανοί

Το σχέδιο του γερμανικού στρατού προέβλεπε τη γρήγορη είσοδο των μονάδων του στις Κάτω Χώρες, την καταστροφή των στρατών των δύο αυτών χωρών και την προώθηση νότια για να αντιμετωπίσουν τον συμμαχικό στρατό. Στην ουσία ήταν μια επανάληψη του σχέδιου Σλίφεν που ακολουθήθηκε κατά τον Α’ Π.Π. με μια σημαντική διαφορά όμως. Ο κύριος όγκος του στρατού και το πιο σημαντικό, σχεδόν όλες οι μεραρχίες αρμάτων, θα προσπαθούσαν να περάσουν από το δάσος των Αρδεννών. Το σημείο που ενωνόταν η γραμμή Μαζινό με τον υπόλοιπο στρατό και θεωρούταν απροσπέλαστο για άρματα, γι’ αυτό και οι Γάλλοι είχαν επιλέξει να το καλύψουν μόνο με μερικές μεραρχίες πεζικού και μάλιστα χωρίς αντιαρματικό εξοπλισμό. Από εκεί θα μπορούσαν τα άρματα να κατευθυνθούν είτε ανατολικά για να επιτεθούν από πίσω στη γραμμή Μαζινό είτε δυτικά για να επιτεθούν από πίσω στις συμμαχικές δυνάμεις που προωθούνταν στις Κάτω Χώρες για να αντιμετωπίσουν τον υπόλοιπο γερμανικό στρατό. Με λίγα λόγια, περικύκλωση.

Σύμμαχοι

Οι σύμμαχοι εκτιμούσαν ότι η γραμμή Μαζινό θα άντεχε τουλάχιστον 1-2 μήνες και ότι η κύρια ενέργεια των Γερμανών θα γινόταν από τις Κάτω Χώρες. Γι’ αυτό το λόγο, με το ξέσπασμα των μαχών το σχέδιό τους ήταν να περάσουν στο Βέλγιο και στη συνέχεια στην Ολλανδία. Οι Βέλγοι και οι Ολλανδοί με τη σειρά τους είχαν αναλάβει να φτιάξουν οχυρωματικά έργα στις χώρες τους μερικά εκ των οποίων θα επάνδρωναν με δικό τους στρατό και τα υπόλοιπα θα ήταν για τους Άγγλους και τους Γάλλους. Πρίν από την 10η Μαΐου όμως, για να μην προκαλέσουν τους Γερμανούς, δεν επέτρεψαν στος συμμάχους όχι μόνο να προωθήσουν το στρατό τους προληπτικά αλλά ούτε καν να επιθεωρήσουν τα οχυρωματικά έργα. Αποτέλεσμα αυτού ήταν οι σύμμαχοι τις πρώτες ώρες του πολέμου να συνειδητοποιήσουν με τρόμο ότι τα έργα δεν είχαν ολοκληρωθεί και σε πολλές περιπτώσεις δεν είχαν ξεκινήσει καθόλου.

Το κανάλι του Αλβέρτου

Ένα πλεονέκτημα που είχαν πάντα οι Κάτω Χώρες ήταν η ιδιομορφία του εδάφους τους. Είναι γεμάτο κανάλια και αυτά για να τα περάσεις πρέπει να χρησιμοποιήσεις γέφυρες. Είναι ένα πολύ δύσκολο εγχείρημα για οποιοδήποτε στρατό να μπορέσει να προωθήσει τις μονάδες του αν δεν ελέγχει αυτές τις γέφυρες. Ο γερμανικός στρατός αποφάσισε να τις καταλάβει χρησιμοποιώντας αερομεταφερόμενα στρατεύματα. Ένα σώμα και κατ’ επέκταση ένα δόγμα το οποίο ακόμα ήταν σχεδόν ανύπαρκτο. Ένα από τα μεγαλύτερα κανάλια ήταν αυτό του Αλβέρτου στο Βέλγιο. Το διέσχιζαν τρεις μεγάλες γέφυρες, τις οποίες προστάτευε με βολές πυροβολικού το κοντινό οχυρό Εμπέν Εμαέλ. Με μήκος 900 και πλάτος 800 μέτρα το οχυρό αυτό θεωρούταν το πιο σύγχρονο στον κόσμο. Δεκαέξι πυροβόλα των 75mm, δύο των 120mm, έξι θέσεις πολυβόλων, τσιμεντένιους τοίχους, χαντάκια και 600 άτομα φρουρά καθιστούσαν την επίθεση από ξηρά αδύνατη. Οι σύμμαχοι υπολόγιζαν ότι θα άντεχε τουλάχιστον πέντε ημέρες και θα τους έδινε το χρόνο που χρειάζονταν για να φτάσουν στις θέσεις τους και να οργανωθούν. Είχε όμως ένα τεράστιο ελάττωμα. Δεν είχε καθόλου αντιαεροπορική κάλυψη.

Location_of_fort_Eben-Emael_and_bridges

Eben-Emael

Piece of cake a.k.a hold my beer.

Στις 04:30 απογειώθηκαν από δύο αεροδρόμια της Κολονίας 42 ανεμόπτερα που κουβαλούσαν 493 στρατιώτες του μηχανικού. Τα 9 από αυτά, περίπου 95 στρατιώτες, ανέλαβαν να προσγειωθούν πάνω στο Εμπέν Εμαέλ. Η επιχείρηση δεν ξεκίνησε καλά. Το ανεμόπτερο που κουβαλούσε τον αρχηγό της ομάδας, λοχαγό Witzig αποκολλήθηκε και προσγειώθηκε στη Γερμανία. Τη διοίκηση ανέλαβε ο αρχιλοχίας Wenzel. Μόλις τα ανεμόπτερα προσγειώθηκαν, οι στρατιώτες ξεκίνησαν την καταστροφική τους δουλειά. Χρησιμοποιώντας εκρηκτικά κοίλου γεμίσματος (κάτι πρωτοποριακό για την εποχή), κατάφεραν μέχρι τις 9 το πρωί να καταστρέψουν ή να ακινητοποιήσουν τα πυροβόλα. Στη συνέχεια απέκλεισαν την είσοδο του οχυρού, μην επιτρέποντας στη φρουρά να βγει έξω και πήραν θέσεις για να αντιμετωπίσουν τις πολυάριθμες εξωτερικές επιθέσεις του βελγικού στρατού. Εν τω μεταξύ οι υπόλοιπες ομάδες κατάφεραν να καταλάβουν δύο από τις τρεις γέφυρες πριν τις καταστρέψουν οι Βέλγοι. Ο υπόλοιπος γερμανικός στρατός έφτασε στο οχυρό την επόμενη μέρα το πρωί και ξεκίνησε την επίθεση στην είσοδο του οχυρού. Η φρουρά παραδώθηκε στις 12:30. Είχαν 66 νεκρούς και 40 τραυματίες. Οι Γερμανοί με τη σειρά τους είχαν μόνο 6 νεκρούς και 19 τραυματίες. Αργότερα ο Χίτλερ παρασημοφόρησε προσωπικά κάθε ένα από τους στρατιώτες που συμμετείχαν στην επιχείρηση.

Αποτέλεσμα

Με την κατάληψη των δύο γεφυρών, ο γερμανικός στρατός κατάφερε να προωθήσει άρματα στην καρδιά του Βελγίου παρακάμτοντας πολλές αμυντικές θέσεις και να αποτρέψει το συμμαχικό στρατό να φτάσει στις οχυρωματικές του θέσεις. Δεκαοχτώ μέρες αργότερα το Βέλγιο παραδώθηκε.

Bundesarchiv_Billd_146-1971-011-27%2C_Belgien%2C_Eben_Emael%2C_Fallschirmj%C3%A4ger

6 Likes

Ναι…?

3 Likes

Πολύ ενδιαφέρουσα ανάρτηση. Και επειδή γουστάρω και εγώ WW2 φάση θα ήθελα να προσθέσω κάποιες άγνωστες πτυχές όσον αφορά την παραπάνω επιχείρηση για το οχυρό.

  • Η μυστικότητα με την οποία προετοιμαζόταν το Απόσπασμα Εφόδου Κοχ (η ομάδα που εκτέλεσε την επιχείρηση) ήταν τέτοια, ώστε οι άνδρες του είχαν υπογράψει και ένα έντυπο στο οποίο υπόσχονταν ότι θα τηρούσαν εχεμύθεια. Η υπογραφή αυτή δεν ήταν τυπική γραφειοκρατική διαδικασία. Το τελευταίο το διεπίστωσαν με ζοφερό τρόπο δύο άνδρες που αποδείχθηκαν “φλύαροι” με τη γυναικεία συντροφιά τους, σχετικά με την εκπαίδευση για την αποστολή την οποία είχαν αναλάβει. Συνελήφθησαν, δικάστηκαν απο στρατοδικείο και καταδικάστηκαν σε θάνατο με συνοπτικές διαδικασίες, ωστόσο έλαβαν χάρη μετά την επιτυχία της επιχείρησης.

  • Μέσα στην ένταση της μάχης ένας αλεξιπτωτιστής φαινόταν να βρίσκεται στον κόσμο του. Ο Ερνστ Γκρέχτσα είχε ανέβει πάνω στην κάννη ενός πυροβόλου που εξείχε απο τον θόλο ενός πυργίσκου και καθόταν αμέριμνος, ενώ ο θόλος περιστρεφόταν. Η ηρεμία του οφειλόταν στο υδροδοχείο του, το οποίο είχε γεμίσει με ρούμι. Αφού κατανάλωσε το περιεχόμενο του υδροδοχείου απολάμβανε μεθυσμένος το θέαμα της μάχης. Είναι περιττό να ειπωθεί το τι άκουσε μετά τη μάχη απο τους ανωτέρους του. Λόγω της συμπεριφοράς του, ήταν ο μόνος αλεξιπτωτιστής που δεν τιμήθηκε με τον Σιδηρού Σταυρό Α’ Τάξης αλλά με αυτόν της Β’ Τάξης. Τον επόμενο Μάϊο ο Γκρέχτσα ήταν ένας απο τις χιλιάδες των αλεξιπτωτιστών που σκοτώθηκαν στην Κρήτη.

Γερμανοί στρατιώτες μεταφέρουν εκρηκτική συσκευή κοίλης γόμωσης “Hohlladungwaffe”, βάρους 50 κιλών. Η αποτελεσματικότητα αυτού του όπλου αποδείχθηκε κατά την επιχείρηση κατάληψης του οχυρού Έμπεν Εμαέλ.

Θωρακισμένος θόλος με πυροβόλο των 120mm στο οχυρό Έμπεν Εμαέλ.

Γερμανοί αλεξιπτωτιστές μετά την κατάληψη του οχυρού Έμπεν Εμαέλ.

Στιγμιότυπο από την τελετή παρασημοφόρησης των αλεξιπτωτιστών που κατέλαβαν το οχυρό Έμπεν Εμαέλ (16 Μαϊου 1940). Οι τρεις πρώτοι άνδρες, αριστερά του Χίτλερ, είναι (από τα αριστερά προς τα δεξιά) ο ανθυπολοχαγός Εγκον Ντέλικα, ο υπολοχαγός Ρούντολφ Βίτσιχ και ο επικεφαλής της επιχείρησης, λοχαγός Βάλτερ Κοχ. (Το όνομά του πήρε η ομάδα).

Πηγή : Οι φλόγες του πολέμου τεύχος 2 (Εκδόσεις Περισκόπιο)

5 Likes